Het lijkt wellicht raar. Zomaar ineens een pagina over een zeeschildpad. Maar als mijn ontmoeting met grootmoeder schildpad – in Mexico in het voorjaar van 2015 – niet had plaatsgevonden, dan was ik niet wie ik nu ben.

Nu, alweer tien jaar later, komen ervaringen van die reis nog steeds terug in mijn dromen. Integreer ik de kennis die daar als bedding in mij werden geplant op een ander niveau. En kan ik niet anders dan dit met jullie te delen.

Tien jaar geleden was ik met een bijzondere groep en gids twee weken lang in Mexico. Geen reis uit een boekje, het was zelfs een reis die niet eerder op deze manier had plaatsgevonden. Als ik nu terugkijk begrijp ik nog niet hoe dit allemaal samen is gekomen. Geen toerist gezien. Terug naar oude wijsheden. Een zweethut geleid door een Maya elder. Op blote voeten tempels en piramides beklimmen. Terug in verbinding met mijn eigen Wijsheid op een manier waar ik zelfs nu nog steeds geen woorden voor heb.

Op een van de laatste dagen gingen we snorkelen, bij de zeeschildpadden. Het enige ’toeristen-uitje’ wat we gingen doen. En oef, wat was ik in de war. Na alles wat wij hadden meegemaakt, voelde dit respectloos voor de zee, de natuur en vooral voor de schildpadden. Tranen in mijn ogen en niet wetend of ik dat water wel in wilde.

En toen was ze daar ineens. Ik zwom wat achteraan, nog steeds twijfelend en verdrietig. En ineens was ik alleen met haar. Keken we elkaar aan. En wat ik in die ogen zag, is met geen woorden te beschrijven. Het veranderde alles…